Arme reizigers van de NMBS??? Arme lezers en kijkers! (5.11.09)
|
In de tijd toen staken nog verboden was voor spoorarbeiders, grepen zij naar het wapen van de sabotage. Sociaal overleg en stakingsrecht waren uiteindelijk voor iedereen beter, stelt Eric Feremans.
1) Klomp tussen de wissels: sabot-age
Toen staken nog lekker verboden was, reden de treinen ook niet op tijd.
Daar was vaak een goede reden voor. De spoorweg arbeiders mochten niet staken. Dat was oproerkraaien, en vakbonden? Dat waren bendes die illegale activiteiten organiseerden en aanzetten tot ongehoorzaamheid en de rust van de maatschappij verstoorden! Een maatschappij waar iedereen zijn plaats diende te kennen.
Wie de brutaliteit had als crapuul, als werkmens om op te staan tegen de goed opgeleide en proper geklede baas was een stommerik.
En de stommeriken, het crapuul, het “gemeen volk” stak dan maar een klomp tussen de wissels. Want we spreken over de tijden toen de gewone man nog klompen droeg met wat stro in.
Toen ontspoorden de treinen door die klompen.
2) Geen klomp meer tussen de wissel
Sabotage, het steken van klompen tussen wissels was geen fraaie manier van protesteren. ’t Was een vorm van terrorisme die de reizigers, de bazen en de mannen van het spoor eigenlijk niet plezant vonden.
Er vielen doden: bij het publiek, bij de arbeiders zelf, bij de bevolking.
Dat het sociaal overleg, met stakingsrecht als mensenrecht werd ingevoerd was geen cadeau van de burgerlijke maatschappij of van het patronaat. Het was een compromis waarbij doden en gekwetsten, vernietiging van kapitaal werd vermeden. Het was een verstandig compromis omdat het voor iedereen beter was.
Het stakingsrecht ligt aan de basis van onze sociale vooruitgang. En verlichte kapitalisten en managers van ons systeem weten dat het een zegen is voor onze economische groei. Door de vergroting van de sociale zekerheid, door de verhoging van de koopkracht groeide de economische productie gestaag.
Wie denkt dat sociale zekerheid het gevolg is van economische groei (het liberaal praatje) kan in de feiten nagaan dat er overal in de ontwikkelde landen eerst een sociaal systeem, een syndicaal systeem groeide, dan verhoging van de koopkracht en van de productiviteit, dan een stijging van de productie van goederen en diensten, en niet omgekeerd!
3) Een haar in de boter
De media houden niet van vakbonden en van werknemers, dus.
De media zijn in handen van de bourgeoisie in ons land.
En hoe “onafhankelijk” journalisten ook mogen zijn in vergelijking met stalinistische of fascistische regimes: zij zijn afhankelijk van hun baas. En dat is natuurlijk geen vakbondsleider!
Indien men nu in de media steeds weer het heeft over de “hinder bij de reiziger” is dat natuurlijk geen leugen. Het is niet “onwaar”. Het is geen verdraaiing van de feiten.
Een Jezuïet zal ook nooit echt liegen. Hij zal wel niet altijd de hele waarheid vertellen ;)
Onze pers, inclusief de televisiezenders heeft het dus niet over de achtergrond van de staking. Ze laat niet de syndicaten aan het woord, of doet dat letterlijk mondjesmaat.
Hierdoor wordt het stakingsrecht weeral (het gebeurt om de haverklap) in vraag gesteld, de stakers in een verkeerd daglicht geplaatst en weten de reizigers dus niet dat ze geluk hebben: er zit voorlopig geen klomp tussen de wissels…
En voor de slimme reiziger is hier een tekst van een vakbondsman die de situatie duidelijk maakt:
http://www.indymedia.be/nl/node/35409
Mkg,
Eric Feremans
|
 |
|
 |  | |
|
|
|
